Seferihisar Yeni Haber Gazetesi | Yazarlar

AK Parti Manisa Milletvekili Recai Berber ve arkadaşları, hazırladıkları bir teklifle kıyı kentlerindeki imar yetkisinin Kültür ve Turizm Bakanlığı’na verilmesini öngördüler.

Kuşadası, Marmaris, Bodrum gibi sahil kentlerimizin yerel yönetimlerin hata ve usulsüzlükleriyle nasıl birer beton kent haline getirildiğini düşünerek, “İşte benim de altına imza atabileceğim cesur bir karar” diye düşündüm.

Ama hemen aklım başıma geldi. Ankara’dakilerin bizim adımıza, bizim şehirlerimizi korumak adına aldıkları kararların ardından gelen büyük yağmaları hatırlayınca geri adım attım.

***

Düşünün…

Kuşadası Limanı ‘Zarar ediyor’ denilerek özelleştirme kapsamına alındı. Ama limanın, kent girişimcilerinin kurduğu Limaş’a verilmemesi için de zorluk üstüne zorluk çıkarıldı. Ardından zincirleme şirketlerden oluşan ve İsrailli Ofer’in büyük ortağı olduğu bir konsorsiyuma devredildi. Şimdi burada ‘zarar ediyor’ bahanesi inandırıcı olabilir mi?...

Düşünün…

Telefon altyapısı için Demireller, Özallar döneminden itibaren milyarlarca liralık yatırım yapıldı. Santrallar, şebekeler yenilendi, ardından hiç kimsenin ‘gık’ demesine fırsat verilmeden ‘sabit ücret’ getirildi. Sonra da ‘Al, afiyet olsun’ anlayışıyla özelleştirilerek yabancı bir ortaklığa devredildi. Şimdi ister konuş ister konuşma, evdeki, işyerindeki telefondan her ay sabit ücretini tıkır tıkır ödüyorsun. O zaman adama sormazlar mı? Yatırımlar kimin için yapılmış, sabit ücret kimin için getirilmiş?...

Düşünün…

2B yasasıyla orman vasfını yitirmiş arazilerin satılması için yasa çıkarıldı. Ardından Bodrum’un, Marmaris’in yeşil alanları cayır cayır yakıldı, 2B’ye uygun hale getirildi. Şimdi arazi yamyamlarının gözü, deniz manzaralı bu yanık topraklara çevrildi…

Düşünün…

Ankara onaylı imar planı değişiklikleriyle cennet koylar önce turizm alanlarına, ardından beton tesislere dönüştürüldü. Kimi denizi doldurdu, kimi sırtını verdiği dağın altını oydu… Dolarlar gelsin, eurolar gelsin diye ağaçlarımız, çiçeklerimiz, doğamız katledildi.

***

Elbette sahil kentlerinde belediye kaynaklı ve ‘rant’ amaçlı imar değişiklikleri oluyor. Nitekim Seferihisar’da da geçtiğimiz belediye döneminde askeri ve ağaçlandırma amaçlı bir alanın imar alanına dönüştürülmesi girişimi, İzmir Büyükşehir Belediye Meclisi’nce de onaylanmasına rağmen valiliğin uyanıklığı sayesinde durduruldu. Buna benzer pek çok ‘oldu bitti’ uygulaması, çevredeki sahil ilçelerimizde de yaşandı.

Bazı rant avcıları kendilerine veya yakınlarına ait arazilerin değerlendirilmesi amacıyla fırıldak üstüne fırıldak çevirmekten geri durmuyor. Ama bölgesini avucunun içi gibi bilen yöre insanı, onları pek de rahat bırakmıyor. Neresinin yeşil saha, neresinin imar alanı olduğunu bilmeyen yok. O yüzden en gizli tutulan bir değişiklik bile kısa sürede ayyuka çıkıyor, takkeler düşüp keller görünüyor.

Ankara’da ve bakanlıkta olabilecekleri ise buradan izlemek asla mümkün değil… Üstelik cambazlıkta dünyada hiç kimse bizim bürokratlarımızın eline su dökemez.

Bu durumda da ‘altına imzamı atarım’ dediğim teklife, korku, endişe ve tereddütle bakıyorum. Çünkü iş Ankara’ya kaldığında biliyorum ki, başkenttekiler deveyi havuduyla birlikte yutarlar.

Satılmadık ne koyumuz, ne dağımız, ne taşımız, ne de geleceğimiz kalır…

(Deveyi havuduyla (semeriyle) yutmak: Eline geçen ve hakkı olmayan şeyleri kendi menfaati için kullanmak, hiç çekinmeden büyük suistimal yapmak...)