Seferihisar Yeni Haber Gazetesi | Yazarlar

Yaşadığım ülke Avusturalya tarihinin en büyük orman yangınıyla boğuşuyor.Havanın serinlemesinin ve yağmurun da yardımıyla önemli ölçüde kontrol altına alınabilse de yangın hala can almaya devam ediyor.Şu ana kadar 181 olarak açıklanan ölü sayısının 300 ü geçebileceği belirtiliyor.

Acımız büyük...

Bu acılı günlerde bir gözlemimi sizinle paylaşmak istedim.

Yangının duyulmasıyla birlikte onlarca,yüzlerce değil binlerce insan hayatlarını kaybetme pahasına gönüllü olarak bölgeye akarak yangın söndürmede çalışmaya başladı.

Yangının duyulmasıyla birlikte tüm ülkede harekete geçen insanlar yardım göndermeye başladılar.

İnanılmaz boyutta giysi daha ilk günden bölgeye ulaştırıldı.Bu giysiler dev bir organizasyonla temizlendi,ütülendi;kadın,erkek,çocuk bedenlerine göre ayrılarak dağıtılmaya başlandı...

Bölge insanları inanılmaz bir hızla hazırlanan yerlere yerleştirildi...

İlk günden itibaren düzenli yemek dağıtımı başladı...Yemek aralarında hazırlanan sandöviçler binlerce insana dağıtıldı.Ne çayı ne kahvesi eksik kaldı...

Tüm bu çalışmalar sanki sihirli bir el herşeyi aksatmadan ve tam bir düzen içinde yürütüyormuşcasına büyük bir titizlikle ve sessizce sürdürüldü...

Ne bağırtı,ne çağırtı,ne kapışma,ne koşturma...

Kısa zamanda o kadar yardım yağdı ki yetkililer,“Teşekkür ederiz,artık göndermeyin...”diye açıklama yapmak zorunda kaldılar...

Ayni anda ülkenin her tarafından inanılmaz boyutta maddi yardım yağıyordu,yağmaya da devam ediyor...

İktidarıyla muhalefetiyle parlamento bir bütün oldu,yaraları sarmak,bir tek mağdur insan bırakmamak için elbirliğiyle gece gündüz çalışmaya başladılar...

Avusturalya’da tek bir insanın aklına “Acaba bu yardımlar yerine ulaşıyor mu?Acaba bir yolsuzluk yapılıyor mu?..”sorusu gelmedi...

Herkes büyük bir dürüstlükle,titizlikle ve hızla yardımların yerine ulaştığından emindi...

Yaşanan acı tüm toplumu çelik ağlarla birbirine bağlamış,tüm ülke sanki tek bir vücut olmuştu...

Tüm bu çalışmalar halen devam ediyor...

Evet acımız büyük ama bu yapılanları görüp gel de duygulanma,gel de gurur duyma,gel de “Ah,Türkiyemde bu işler neden böyle olmuyor...” diye kahrolma...

Gel de ”yahu”lu,”bee”li konuşan bir Başbakanın Türkiye’yi yönetmesinden acı duyma...

Gel de daha dün “Çocuklarımı bir dostumun yardımıyla Amerika’da okutuyorum” diyen Başbakanın mahdumlarının bugün gemi sahibi olduklarını görüp de hayıflanma...

Gel de Deniz Feneri rezaletini hatırlama...

Evet Avusturalya’da acımız büyük...

Bu acımızı hafifleten en büyük etmen ise yapılanları görmenin ve ucundan tutmanın iç huzuru...

Arsızlığın,yolsuzluğun olmadığı bir Türkiye’de yaşamanız dileğiyle....