Seferihisar Yeni Haber Gazetesi | Yazarlar

     Sığacık'taki toplu balık ölümleri hepimizi üzdü. Nedeni açık.

 

     Marina yapımı sırasında denizin doldurulması ve mendirek ağzının kapatılması, Sığacık'ın doğal liman özelliğini yok etti. Sirkülasyon azaldı ve oksijensiz kalan balıklar topluca can verdi. Kimyasal atık taşıyan dere ve kanalların da doğrudan denize bırakılması marina dışında da balık ölümlerine yol açtı.

 

     Elbette bu olay sadece Seferihisar'a özgü değil. Çocukluğumuzda gördüğümüz ışıl ışıl akan derelerden artık eser yok. Önce zeytin işletmelerinden bırakılan kara sular, mandıralardan salınan peynir alt suları, dere, nehir, göl ve denizlerdeki canlı yaşamının ilk katili oldu. Bunu kimyasal atıklarını arıtmasız olarak tabiata bırakan fabrika sahiplerinin sorumsuzluğu takip etti. Evlerimizden kanalizasyonlara karışan deterjanlı, şampuanlı sular da tahribatı büyüttü.

 

    İlk olarak balıklar ters geldi. Önce başlarını sudan çıkarıp oksijen ihtiyaçlarını gidermeye çalıştılar, ardından topluca telef oldular. Sonra da bugün seslerine özlem duyduğumuz kurbağalar birer birer yok oldu. En küçük bir gürültüde yan yan yürüyerek taşların altına gizlenen yengeçlerin nesli kurudu. İnsanlara ürperti verse de kıvrıla kıvrılan oynaşan su yılanları ve kaplumbağalar yok olup gitti. Temiz kalan kaynaklar da ya kurudu ya da şehirlerin içme suyu şebekelerine bağlandı. Çay yataklarından sadece suların izi kaldı.

***

     Temiz Deniz Derneği başta olmak üzere çevreci örgütler, kıyı ve deniz temizlikleri yaparak tehlikeye dikkat çekiyor. Yeni Asır gazetesi iki yıl önce Ege nehirlerinin durumun gözler önüne serdi. Çevre Bakanlığı tesislere arıtma kurma mecburiyeti getirdi. Ama sonuçta yine değişen bir şey yok.
Çünkü elektrik fiyatlarındaki anormallik, tesis sahiplerinin arıtmalarını düzenli çalışmasına engel oluyor. Buna vicdani sorumsuzluk da eklenince, arıtmaların şarteli indiriliyor, atıklar geceleri derelere bırakılıyor.

     Dünya elden gidiyor, Türkiye elden gidiyor. Hep birlikte seyrediyoruz..

     Arıtma tesislerinden elektrik ücreti alınmasa,  arıtma tesislerinde kullanılan maddelerde sıfır vergi uygulansa belki mevcut tesisler çalıştırılabilir.  Ama bu tür önlemleri düşünmek için önce yetkililerin duyarlı olması gerekiyor. Maalesef o tür yetkililer de bizde yok...

***

     Dünyadaki son ekonomik kriz, bankaları ve sigorta şirketmelerini devletleştirse de bizde hala özelleştirme adı altında, "Ne varsa sat" mantığı sürüyor. Oysa bu sırada bile çevreyi kurtaracak formül bulunabilir. Araçların vize işlemi özelleştirilirken,  'Hava kirliliğine en büyük tahribatı araçların egzozları yapıyor. Bu yüzden araç vize gelirlerinin yüzde 1'i çevresel faaliyetler fonuna aktarılacak' diye bir madde konulsa, tüm arıtmaların yapım ve işletme maliyetini çıkaracak kaynak yaratılabilirdi.

 

     Düşünülmedi.

     Çünkü işin başındakiler için çevre veya doğa önemli değil. Varsa yoksa rant. Rant, rant, rant...