KAYBETMENİN DAYANILMAZ ACISI

Seferihisar.com Twitter'da

“Hayatta en acı şey nedir” diye sorsam, pek çok kişi kendisine göre farklı yanıt verir.

İsterseniz yazının devamını okumadan siz de birkaç saniye düşünün ve ‘hayattaki en acı şeyin ne olduğunu’ tespit etmeye çalışın...
…
Bana göre en acı şey, sizin için hayati önem taşıyan bir şeyi, beklemediğiniz, ummadığınız bir anda ansızın kaybetmektir.

Çok sevdiğiniz birisini, artık bir daha onu göremeyeceğinizi, kucaklayamayacağınızı bilerek toprağa vermek…

Ciddi ölçüde sağlığınızı kaybetmek…

Ailenizin geleceğini kurtaracak servetin bir anda avucunuzdan kayıp gittiğini görmek…

Sevdiğiniz kişi veya dostlarınız tarafından terk edilmek…

Veya herhangi bir sebeple, kendi iradenizle çok sevdiğiniz bir kişiden, bir yerden uzaklaşmak…
Bu örnekleri daha da çoğaltabiliriz.

Ama bir kayıp daha vardır ki adamın yüreğine ‘cız’ diye oturur. Bu da kimliğini ‘erk’ ile besleyen makam sahiplerinin koltuklarını bir anda, üstelik beklemedikleri bir anda kaybetmeleridir.
Düşünün…

Seferihisar, Urla, Güzelbahçe gibi küçük bir ilçenin yönetimindeki kişiyi. Mahiyetinde yüzlerce insan çalışıyor ve pek çoğu erk sahibinin karşısında ‘el pençe divan’ duruyor. Erk sahibi, etrafındakilerin üflemesi ile havalara uçuyor, “Ben neymişim ya… Vallahi ben olmasam ilçem de olmaz. Bu insanlar o zaman bensiz ne yapar, ne eder” diye düşünüyor.

Bu durum sadece belediyelerde, kaymakamlıklarda değil, meclis üyeliklerinde, muhtarlıklarda, şirketlerde de aynı şekilde tecelli ediyor.

Bu tür yöneticiler, biraz da gaza, dolduruşa gelerek, gece başlarını yastıklarına koyduklarında, “İyi ki ben varım… Ben olmasam burasının hali nice olur” diye kaygılanıyor.

Neron’daki, Hitler’deki, Saddam’daki diktatöryal ruh, bir şekilde bu insanların da beynini kemiriyor.

Ama erk elden gidince…

Makama, koltuğa başkaları oturunca…

Kaybeden, biraz direniyor, toplum içine çıkıp, “Yıkılmadım, dimdik ayaktayım. Erkimi geri alacağım” diye ortalıkta volta atıyor, mühür elindeyken küçümsediği, hor gördüğü halkın içine daha fazla giriyor, hatta önceden düşman ilan ettikleriyle barışma yoluna gidiyor.

Bir süre sonra ise kaybetmenin dayanılmaz acısı yüreğe çöküyor, onu ezdikçe eziyor. Yitirdiğini yeniden elde etmesinin zorluğu bünyesini sarınca, köşesine çekiliyor, yalnızlığı tercih ediyor.

Seçimlerden önce takım elbiselerle meydan nutukları atanlar, kayıp yıllarda kravatı da beyaz yakalı gömleği de unutuyor.

Onlar için bayram, düğün, nişan, cenaze töreni artık bir şey ifade etmiyor.
Bir yerde elde edebilecekleri ‘erki’ gördüklerinde yeniden ortaya çıkıp, “Bana vazife düşerse görevden kaçmam. Partim, büyüklerim beni layık görmüş, üstlenmemek ayıp olur” diyerek yeniden toplumda boy gösteriyor. Yüzsüzce, pişkince…

Adaylığı gündeme gelir gelmez, “Düğün elle, harman yelle” atasözünü hatırlıyor. Damatları, gelinleri kutluyor, cenaze sahiplerine başsağlığı diliyor. Kendisi gidemese de çiçek veya hediye gönderiyor.

Aslında onu hareketlendiren, ne partisi ne de milletin isteği.

İçindeki kurt, içindeki erk tutkusu hırsını yeniden ateşliyor, meydanlara itiyor.

Siz siz olun, bu tür insanları iyi izleyin.

Bakın şimdi bayramlara, devlet törenlerine, anmalara kimler geliyor?

Bayram kutlamalarında, ister Seferihisar’da, ister mahalleye dönüşen beldelerde, isterse uzak diyarlarda kaybeden başkanlardan kaçı boy gösteriyor?
Cenazelerde acıyı kimler paylaşıyor?

Bunu ben değil sizler izleyin.......

mustafa@seferihisar.com

Seferihisar Yeni Haber Gazetesi | Yazarlar