Seferihisar Yeni Haber Gazetesi | Yazarlar

Doğanbey’deki büyük yangının üzerinden iki yıl geçti. Yangından sonra olayı magazinselleştirdik, “Biz yandık siz yanmayın” diye çevremizdeki yeşil ve orman dostlarını uyardık.

Oysa dikkate almadığımız bir şey vardı.

Yangınlar kesinlikle yeşil ve orman dostlarının bıraktığı piknik ateşinden veya araçlarından attığı sigaralardan çıkmadı.

Alevler hiçbir zaman, sigara veya piknik ateşinden çıkacak kadar masum olmadı.

Hatırlayın…

Bir iki yıl önce Çiçekliköy yakınlarındaki orman yangınını bir zeka özürlü bilinçli olarak çıkardı.

Ailesine ait keçi sürüsünü satıp parasıyla motosiklet almak isteyen zeka özürlü, “Ormanı yakarsam keçi otlatacak yer kalmaz” diyerek üzerine kor yığdığı çam kabuklarını yeşil cennetin derinliklerine koymuş, olay yerinden ayrıldıktan dakikalar sonra da çam kabuğunu yakan korlar pürçekleri tutuşturup koca bir ormanı yok etmişti.

Her defasında söndürme ekipleri erken davrandı ve alevlerle dişe diş mücadele ederek alevleri kontrol altına aldı.

Olayın yedinci tekrarında, mesleğinde uzman bir ormancının dedektifliği ile konu aydınlandı. Yüzlerce hektar alanı akıl hastası görünen ama küçük hesap peşindeki bir zavallının çıkardığı anlaşıldı. Yargı karşısına çıkarılan genç, zeka özürlü olduğunu iddia etti ve avukatının talebi ile akıl hastanesine gönderildi.

Doğanbeyve Ürkmez’i yakanlar da muhtemelen bu zeka özürlü genç kadar akıl sağlığından yoksun ama cüzdanlarını düşünecek kadar da akıllı görünen hastalardır.

Kim olduklarını bilmiyoruz ama kuşkularımız bize iki yönü işaret ediyor.

Birincisi, ormanları yakanlar günümüz literatüründe “terörist” denilen vatan hainleridir. Kandil’de operasyonlar başlayınca onlar da Batı’nın ormanlarını yakarak akıllarınca intikam alma düşüncesindedir.

Bence bu olasılık zayıftır.

Hiçbir terör örgütü, yuvaları bombardıman altındayken, yani örgütün tüm militanları can derdindeyken, “Biz de gidelim onların ormanlarını yakalım” diyecek kadar planlı düşünemez...

O halde yüreğimizi sızlatan orman yangınlarının altında başka sebepler vardır.

Mesela arsa rantçıları…

Ama yanan alanlar ne yazlık ne de kışlık yapmaya elverişli değildir. Bir süre sonra zilliyetten zeytinlik veya badem tarlası olamaz… O halde Ürkmez yangınında arsa rantçıları ‘şüpheli’ pozisyonunda değildir.

O zaman…

Yanan orman alanlarının tesviyesi ve yeniden yeşillendirilmesi üzerinde yoğunlaşmak gerekir.

Yanan alanların tesviyesi ve yeniden yeşillendirilmesi işi, hektarda ne kadar bir ciroyu kapsıyor.

Yanan alanların tesviye işini kimler alıyor, buradaki yöntem nedir.

İhale usulü müdür yoksa pazarlıkla veya yasaların yol açtığı bazı imkânlar kullanılarak hep aynı kişilere mi verilmektedir?

Yanan alanların tesviye işini alan şirketlerin iş ortakları arasında orman yetkililerinin amcası, dayısı, yeğeni veya yedi kuşak öteden akrabaları var mıdır?

Veya ihalelerde, ‘Aman yeşillendirelim de kim yaparsa yapsın’ şeklindeki memur zihniyeti mi hâkimdir.

Bence orman yangınlarının arkasından “Biz yandık siz de yanmayın” gibi magazinsel gözyaşları dökmek yerine, “olabilirlik” ihtimali yüksek “sabotajlar” üzerine kilitlenmeli ve olayın bu yönü irdelenmelidir.

Çevreci bakanımız Veysel Eroğlu ve kurmayları da orman yangınlarının altındaki muhtemel senaryoları iyi incelemelidir.

Yazdıklarımız bazılarına göre belki “Şehir efsanesi” veya “Komplo teorisi“ gibi algılanabilir ama Foça’dan Bodrum’a, Saruhanlıdan Milas’a, Menemen’den Gümüldür’e kadar bakın bakalım orman yangın alanlarının tesviye işini son on yılda kimler aldı… Kimler bu işi sektör haline getirdi…

Her yıl Temmuz, ağustos aylarında yoğunlaşan yangınlarda ‘kazançlarını ormandan sağlayan’ bu güçlerin payı var mı yok mu?...

Yoksa ormanlar durup durup kendiliğinden mi yanıyor?...

Bu sorulara bulunacak cevaplar orman yangınlarının sırrını ortaya çıkarır…