Seferihisar Yeni Haber Gazetesi | Yazarlar

Seferihisar Belediyesi, uyguladığı sosyal sorumluluk projesiyle deprem ve tsunami mağduru bir grup Japon çocukla, Güneydoğu’daki terörün ateşi içinde dünyaya gözlerini açan, anaların acı ve gözyaşına tanık olarak büyüyen 10-16 yaş arasındaki bir grup Batmanlı çocuğu ilçede konuk etti.

Üstelik, sosyal açıdan çok anlamlı olan bu organizasyon, gönüllü ailelerle işbirliği yapılarak sıfır maliyetle gerçekleştirildi. Bu olayın sıradan bir konuk ağırlama olmadığını, şekilciliğe dayanmadığını hepimiz iyi bilmeliyiz.

Bugün Doğu ve Güneydoğu’da yanan ateş, yıllar önce okullarda Doğulu veya Batılı gençlerin birbirlerini ‘ötekileştirmesi’ ile başladı. Daha doğrusu, 18. yüzyıldan bu yana petrol cenneti Mezopotamya’yı karıştıran emperyalist el, Anadolu’nun doğusundaki insanların yoksulluğunu, geri bıraktırılmışlığını kaşıya kaşıya bir milleti içinden vurdu. Olayı bugünkü boyutuna getirdi.

Batman’dan gelen çocuklar da Seferihisar’da yaşayanlar da gördüler ki birbirlerinden pek farkları yok. Aynı bayrak altında, aynı coğrafyada bir arada pekala yaşanabiliyor. Aynı kültür paylaşılabiliyor. Karşılıklı dostluk eli uzatılabiliyor.

Elbette bu kısa gezi, Batmanlı çocukların hayatını , dünyaya bakışlarını tümden değiştirmeyecek. Ancak bu tür benzer etkinlikler içinde ne kadar çok yer alırlarsa, yeni nesil, emperyalist kültürden beslenen “Türklerin dostluğuna ihtiyacımız yok” veya “Kürtler bizden değil” şeklindeki zehirlenmelere kolay kolay kanmayacak.

İki haftalık böyle bir gezinin o çocuklarda nasıl bir etki bırakacağını, hayatlarında nasıl bir dönüm noktası oluşturacağını düşünmek bile heyecan verici. Milli birlik ve beraberlik için, kötü alışkanlıklara terörün pençesine düşmemeleri için, her sene 10-16 yaş gurubu öğrencileri ağırlamayı sürdürmeliyiz.

Gelelim tsunami mağdurlarına…

“Japonya’dan bir grup çocuğu Seferihisar’a getirmenin kime ne yararı olabilir ki” diye düşünenlerimiz olabilir. O zaman şunu sormak gerekmez

mi? “Japonla Türk’ün ne farkı var? Onları da bizleri de aynı Tanrı yaratmadı mı? O Japon çocuk, Türkiye’de doğmuş olabilirdi. Biz de Japonya’da dünyaya gelmiş olabilirdik. O halde meselelere Türk, Japon, Arap gözüyle değil, önce, ‘Hepimiz insanız’ gözüyle bakmalıyız.

Kaldı ki bu çocuklar, annelerini, babalarını, kardeşlerini, ablalarını dev dalgalara kurban verdi. Felaket sonrasında dünyanın dört yanından gönderilen battaniyeler, giysiler belki bedenlerini ısıttı ama yüreklerini ısıtmaya yetmedi. Seferihisar’a geldiklerinde yürekleri ısıtmak için de din, dil, ırk farkı gözetmeksizin kucaklanmanın dayanılmaz sıcaklığını hissettiler.

Seferihisar Belediyesi, daha önceki pek çok etkinlikte olduğu gibi, 15 günlük bu organizasyonla da belediyeciliğin sadece çöp toplamak veya taşra siyaseti yapmaktan ibaret olmadığını gösterdi. Umarım küçük konuklarımızı ağırlayan ailelerimiz dışındaki vatandaşlarımız da bu tür faaliyetlere ‘lüks, gereksiz hizmet’ gözüyle bakmaz, belediyeye desteğini verir…

yeseminvaroğlu@hotmail.com