Seferihisar Yeni Haber Gazetesi | Yazarlar

Türkiye’nin sanayileşme sürecinde yaşadığı ‘emek sömürüsü’ , ‘ucuz işgücü’ , ‘işçiyi kolayca kulağından tutup kapı önüne bırakmak’ , ‘sendikacılığın kör topal ilerlemesi’ ve ‘sendika ağalarının türemesi’ gibi olaylar sadece bize özgü değil.

İngiltere, Almanya, Fransa da bu aşamalardan geçti. Çalışma hayatıyla ilgili sorunları, kapitalistleşme sürecini tamamladıktan sonra aşabildiler. Yani bizim çalışma hayatımızın da yerine oturması için daha uzun yıllar gerekiyor.

Asıl konum bu değil…
Buradan yola çıkarak yükseköğretim için ilçemize gelen gençlerin durumundan söz etmek istiyorum. 2008 yılının Ekim ayında ‘Yüksekokulun Bir Başka Yönü’ başlığı ile yazdığım yazıda, üniversite gençliğini kabullenmeye hazır olmamız gerektiğini belirtmiştim. Ama ne yazık ki, gerek fiziki yapı, gerekse anlayış yönünden yine hazırlıksız yakalandık.

Öğrencilerin barınacağı yurtların kapasitesini artıramadık. Bu yüzden gençlerin bir kısmı Tabur’un karşısındaki bir pansiyonda  kişi başına aylık 650 lira ödeyerek ve bir odayı 4 kişi paylaşarak kalıyor…

 

Tesellileri de fiyata kahvaltı ve akşam yemeğinin dahil olması…
Bir grup da Öğretmenevi’nde konaklıyor. Burada da dört kişi bir odayı paylaşıyor ve 15 günlüğüne 200 lira ödüyor. Bu fiyata sadece kahvaltı dahil… Yani eğitime ve eğitimcilere hizmeti birincil görevi olan Öğretmenevi gibi bir kurum da ticari anlayış ile hareket ediyor.

Ev sahiplerimiz öğrencilerin sıkıntısını fırsata dönüştürmeyi zaten başardı. Kiraları yukarıya doğru tırmandırıyorlar.

Bu arada ‘Biz öğrenciye ev vermeyiz’ diyenlerin, ‘Bunlar niye geldi ki, rahatımız kaçtı’ diye homurdananların sayısı da bir hayli fazlalaştı…

Hiçbiri ilçemize açılan yüksek okulun nasıl bir nimet olduğunun farkında değil…

HER YER CIVIL CIVIL
Aslında şimdiden değişim başladı. Her yer cıvıl cıvıl genç doldu… Seferihisar onlarla birlikte daha fazla ışıldamaya başladı.  Kafeler, lokantalar öğrencilerle şenlendi. Kırtasiyeler bile daha çok iş yapar hale geldi.
Durtlar altındaki kahvehanelerde yaşlı kuşağı görmeye alışkın olan Seferihisarlılar, genç nüfuslu olmanın güzelliğini henüz fark etmiş değil..

Yüksekokul öğrencilerinin başta barınma sorunu olmak üzere sıkıntılarının aşılmasında hepimize görev düşüyor. Onların her birini kendi çocuklarımız gibi görebilirsek, bunu içtenlikle kabullenebilirsek, sorunlarının çözümüne katkıda bulunabiliriz.

Üniversite yönetiminin ‘Saldım Seferihisar’a, mevlam kayıra’ diyerek sorunlara sırtını dönme hakkı yok. Yerel yöneticilerin, ‘Üniversitenin meselesi bizi doğrudan ilgilendirmiyor” deme hakkı bulunmuyor. İlçe esnafı ve yurttaşların da askerleri veya talebeleri ‘sütü sağılacak koyun’ gözüyle görmemeleri gerekiyor.
Bu çocuklara gerçek anlamda sahip çıkılması konusunda herkes üzerine düşen görevi yerine getirsin ki, geleneksel konukseverliğimiz lafta kalmasın…

                                                                              yaseminvaroglu@hotmail.com