Seferihisar Yeni Haber Gazetesi | Yazarlar

Vay vay vay...

İçinde ne kadar çok kin biriktiren varmış...

AKP’nin tüm kurumları ele geçirerek tek kale top oynadığı bugünlerde ortalığa saçılıverdiler...Bir Atatürk dönemi düşmanlığı ki sormayın gitsin...

Televizyon kanallarında,gazete köşelerinde elinizi sallasanız ellisi...

Biz bunların çoğunu askeri cunta dönemlerinde el pençe divan durdukları,yıkama yağlamada kimselere pabuç bırakmadıkları dönemlerden de tanıyoruz...

Çoğu çıkar uğrunu dön baba dön tekkesinin müritleridirler,merak etmeyin rüzgar dönsün onlar yine fırdöndü oluverirler...

Onları aymazlıklarıyla başbaşa bırakıp biz konumuza geçelim... 

Sizleri rakamlara boğmak istemiyorum ama hiç değilse kendi alanımla ilgili birkaç örnek vereyim.Kurtuluş Savaşı sonrası Cumhuriyetin devraldığı Türkiye’de yalnızca:

115.000 okuryazar,400 ilkokul,60 ortaokul,21 lise var...

On yıldan fazla bir zaman aralıksız savaşların içinde harap bir ülke...

Sanayi mi?Neredeyse sıfır...Tarıma dayalı bir ekonomi...

Ulaşım şebekesi diye bir şey yok...Yalnızca birkaç demiryolu hattı...

Ülke baştan başa çıra,idare ve gaz lambalarının sönük ışıkları altında...Bir zindan karanlığı...

Yiğidi öldür hakkını yeme!

Şimdi soruyorum,bugün ülkemiz Cumhuriyetin devraldığı Türkiye’midir?

İstediği kadar Atatürk ve Cumhuriyet düşmanı olsun kim bu gelişmeyi yok sayabilir?

Sağlığından eğitimine,sanayisinden iletişimine,ulaşımından güvenliğine varana dek ketedilen yol Cumhuriyetin eseri değil midir?

Bunları yok sayanlara söylenecek en hafif söz “el insaf”dır...

“El insaf”ı kbul edenlerin bir kısmı da şunları söylüyorlar:

“Tamam,bir takım gelişmeler olmuştur,eh işte sanayileşme ucundan kıyısından başlamıştır,ama bu gelişme her durumda nasılsa olacaktı...Bunun Cumhuriyetle ne ilgisi var,neden Cumhuriyetin kazanımı olsun?..”

O zaman soruyorum,iyi güzel de Osmanlı değil 87,birkaç yüzyıllık geçmişinde neden böyle bir ilerleme gerçekleştiremedi?..Bırak gerçekleştirmeyi kendini de ülkeyi de batırdı...

Ve neden Cumhuriyet rejimi,hem de o batmış yapının içinden,hem de onun borcunu harcını,harap ve sefil durumdaki tüm yıkıntısını da yüklenip varolan gelişmeyi ortaya çıkarabildi?..

Yine soruyorum,neden bizim o günkü konumumuzda olan doğu ve güneyimizdeki ülkeler,petrol gibi dev bir olanağa da sahip olmalarına rağmen,Türkiye’nin gelişme düzeyinin gerisinde kaldı?...

Önce var olan gerçeği göreceğiz:

Kuvayı Milliyeciler tüm zorlukları aşarak düveli muazzamayı(siz ‘emperyalizm’olarak okuyabilirsiniz) inancın ve direnişin örsüyle ezip hamur gibi yoğurmuşlar,önce ‘Kurtuluş’u gerçekleştirip,bunu ‘Kuruluş’la tamamlamışlardır.

Peki ya eleştiri?

Elbette...

Eğer bunu gerçekleştirenlerin ardından gelenler,CUMHURİYET ilkelerine ters düşen,hatta ona ihanet eden uygulamaların içine girmeselerdi...

Eğer emekleyen demokrasimiz yürüyen giderek koşan bir duruma getirilebilseydi...

Eğer toplumcu bir kalkınma modeli benimsenseydi,üretilen ve yaratılan değerlerin hakkaniyetli bir bölüşümü de gündeme getirilebilseydi...

Hem bu yapılanlardan çok daha fazlası gerçekleştirilebilir,hem de bu halka çok daha ucuza mal olabilirdi...

Değerlere ihanet edenlerin,yarattıkları sonucun vebalini de Cumhuriyetin üzerine yıkmak istemeleri,varolan gerçekleri değiştirmeye yetmiyor...

Eleştirmek varolanı yadsımak değildir...

Eleştiriyi(çıkarı için böyle davrananları bir yana bırakarak)inkarcılık konumuna getirenlerin kimlerin değirmenine su taşıdıkları da başka bir yazımızın konusu olsun...

Cumhuriyet Bayramınız kutlu olsun...