Seferihisar Yeni Haber Gazetesi | Yazarlar

Hareket, canlının doğasında vardır. Kımıldamaz sandığımız dağlar, taşlar bile yağmurdan, çamurdan, rüzgardan etkilenir, toza toprağa dönüşür.

Zaten dünya da hareket üzerine kurulmamış mıdır? Güneş sistemindeki gezegenlerin, yörüngeleri veya kendi eksenleri etrafındaki dönüşleri, evrenin var oluşunun harekete dayandığını göstermez mi?

Elbette kainatta böyle geniş bir devinim olunca, canlılar da bundan etkileniyor,  doğum ile ölüm arasındaki zamanlarını sabit bir noktada geçirmiyor.

Doğulan yer her zaman doyulan yer olmuyor. Ekonomik ve sosyal olaylara dayanan birtakım sebepler, insanları, münferit veya gruplar halinde doğdukları topraklardan çok uzaklara sürükleyebiliyor.

Ege ve Seferihisar da tarih boyunca bu hareketlerden etkilendi , topraklarımızda Teoslardan İonlara, Büyük İskenderden Selçuklulara kadar onlarca medeniyet hüküm sürdü. Bu süreçte de içeriye veya dışarıya doğru göç olayları yaşandı.

TARTIŞMALI  ZENGİNLİK

Cumhuriyet döneminin göç olgusu ise kuzeyden, doğudan, güneydoğudan batıya doğru gerçekleşti, bölgemiz de bundan nasibini aldı.

Bu yüzden çarşıda pazarda gezerken, alışveriş yaparken, yolculuk ederken veya fatura, vezne kuyruklarında ömür tüketirken farklı kültürlerden gelmiş, giyimleri, kuşamları, şiveleri farklı insanlarla bir arada oluyoruz.

Kötü mü? Hiçbir yer, insanın doğduğu, ömrü boyunca unutmayacağı anıların geçtiği topraklar kadar güzel olamaz mantığıyla bakarsak yurdunu değiştirmek zorunda kalanlar açısından kötü. Göç alan bölgenin insanları açısından baktığımızda da doğdukları, büyüdükleri toprakları şu veya bu nedenlerle farklı kültürlerden gelmiş insanlarla paylaşmak zorunda kalmış olmaları da çok sevimli değil.

Böyle düşünmek, elbette ‘şehir veya bölge ırkçısı, milliyetçisi’ olmayı gerektirmiyor.

Ama hiç kimseye de, ‘Ben böyle gördüm, böyle öğrendim, böyle yaşarım’ deme hakkını vermiyor.

O halde yaşamlarını yeni topraklarda sürdürenler de yurtlarını yeni kimliklerle paylaşmak zorunda kalanlar da artık ortak bir kültürde birleşmek, güzellikleri paylaşmak zorundadır.

Seferihisar’da düzenlenen minik Expo’ya ve burada açılan yöresel statlara baktığımızda olayı kültür zenginliğinin paylaşılması olarak değerlendirebiliriz.

Ancak kültür paylaşımının yaşandığı yerde şu veya bu ad altında örgütlenilmesi asla bir kültür zenginliği değildir. Aynı bölgeden gelen insanlar bir ‘tabela’ altında toplanırken, ister istemez başka kültürlerin insanlarını ötekileştirir. Ayrışmalarla beslenen zihniyetlerin ekmeğine yağ sürer.

Bana kalsa veya elimde sihirli bir değnek olsa yapacağım ilk iş, adının başında şehir ve bölge ayrıştırmasına hizmet eden isimler olan bu tür örgütlenmeleri sonlandırmak olur.

Artık bu topraklarda yaşayan, aynı havayı, aynı suyu, aynı toprağı paylaşan herkes Seferihisarlıdır.  Yöresel zenginlik gösterilecekse, bu ‘Seferihisarlılık’ zihniyeti ve kültürü içinde gösterilmelidir.

Ancak bu şekilde Türkiye’nin ihtiyacı olan bütünleşmeye hizmet edebiliriz.