KATEGORİLER

• Anasayfa
• Seferihisar Haberleri
• Doğanbey Haberleri
• Ürkmez Haberleri
• Yarımada Haberleri
• İzmir Haberleri
• Spor

HABER ARA

-- Tüm Kategoriler --Seferihisar HaberleriDoğanbey HaberleriÜrkmez HaberleriYarımada Haberleriİzmir HaberleriSpor Gelişmiş Arama

Her yıl 25 Nisan şafağında binlerce Avusturalya'lı, Yeni Zellanda'lı genç 20 bin kilometre uzaktan Çanakkale'ye gelirler ve savaşta yaşamlarını kaybeden dedelerine saygı duruşunda bulunurlar. Çoğunun sırtında ya da başında üzerinde Atatürk resmi bulunan tişört ya da başlık giydiğini gördüğümde de duygulanırım.

O günün düşmanlarının torunlarındaki bu Atatürk sevgisinin nedeni nedir?

Avusturalya'nın başkenti Canberra'da ve Yeni Zellanda'daki Atatürk büst ve heykellerinin orada ne işi vardır?

Bunun nedeni Atatürk'e duyulan sevgi ve saygıdır.

Bunun nedeni de Atatürk'ün savaş sonrası canlarını bu topraklarda veren Anzak askerleri için yaptığı konuşmadır. Bildiğiniz gibi Atatürk bu konuşmasında evlatlarını yitiren Avusturalya'lı ve Yeni Zellanda'lı analara seslenerek onları gözyaşlarını dindirmeye çağırır ve onların artık mehmetçikle yanyana yattığını ve bizim evladımız olduğunu dile getirir.

Dünya tarihinde bu müthiş konuşmanın bir başka örneği yoktur.

Düşmanın torunları bu sevgi ve saygıyı gösteriyorlarsa, ülkemizi kurtaran ve Türkiye Cumhuriyeti'mizi kuran bu büyük insana bizim sevgi ve saygımızsa tüm dünyaya örnek olmalıdır.

Ama uzunca bir süredir ne acıdır ki Atatürk'ün Çanakkale savaşlarındaki rolünü küçültmeye çalışan bir güruh var. Bu gelecek yazımızın konusu olsun. Ben bugün yaşadığım bir olayı anlatarak savaşta yaşamını yitiren kahramanlarımıza saygı sunacağım.

Birkaç yıl önce her yıl yaptığımız gibi eşimle Çanakkale şehitliğini ziyaret ediyordum.

Çanakkale Şehitleri Anıtı'nı ve altındaki müzeyi gezip içinde bir de şadırvanın bulunduığu şehitliğimize yöneldiğimizde aniden durdum ve eşime şehitliğin önündeki tümsekte tek başına duran mezarı göstererek, geçen yıl burada olup olmadığını sordum. O da kendinden emin yanıtladı: " Hayır, yoktu..."

Meraklı adımlarla hızla mezara gittiğimizde bizi bir sürpriz karşıladı. Mezarın başındaki tanıtım yazısından " Meçhul Asker" başlığı altında bunun Avusturalya'dan getirilen kesik başlı askerimize ait olduğunu öğrendik.

Hemen aylar öncesinde yazı yazdığım Avusturalya'daki Dünya Gazetesi'nin o günlerdeki heyecanlı ve telaşlı atmosferine giriverdim. Bu şehidimizin başı Avusturalya, Türkiye ve dünya kamuoyuna ilk kez benimde katkımla Dünya gazetesi tarafından duyurulmuştu. Büyük bir gazetecilik başarısıydı. Herkes müthiş heyecanlıydı, zamana karşı yarış başlamıştı. Sabahlanan gecede hemen şehidimizin bulunduğu kasabaya doğru yola çıkılıyordu. Uykusuz geçen gecelerin tanığı olarak mezarın başında o günlere gidiverdim. Gazete bu olayı insanlar ve uluslar arasındaki nefret ve kini artıracak bir yaklaşım yerine savaşın acımasızlığının bir göstergesi olarak sunarken bir sayı sonra da "Böylesi de var" diyerek, ana sayfada savaş meydanında yaralı bir Türk askerine su veren Anzak askerini basıyordu...

Meçhul askerimiz için o günlerde toplumumuz içinde yapılan tartışmaları anımsadım. Bir kesim şehidimizin başının burada defnedilmesini ve her yıl Çanakkale Şehitleri'nin onun şahsında mezarı başında Avusturalya'da anmamızı önerirken, Dünya Gazetesi ve ben yazılarımızla doğru olanın şehidimizin kesik başının ve vücudunun geri kalan kısmı ile şehit düşen diğer arkadaşlarıyla buluşmak üzere uğruna can verdiği topraklara gönderilmesinin en doğru olacağını öne sürüyorduk...

Sonunda şehidimizin başı askeri bir törenle Türkiye'ye gönderildi.

İşte şimdi eşim ve ben bu meçhul askerin huzurundaydık.

Uzun bir hasretlikten sonra arkadaşlarının arasında artık huzur içinde yattığına inandığım bu şehidimizin mezarı başında, tüm şehitlerimiz anısına saygıyla başımızı öne eğdik...

ANKET

Tüm Anketler