Seferihisar Yeni Haber Gazetesi | Yazarlar

Bir dost ‘Niçin Eşekli Kütüphane ve niye şimdi?’ diye sordu.

Referandum sonuçlarını incelediğinizde,eğitim düzeyi arttıkça ‘Hayır’,düştükçe ‘Evet’oylarının arttığını göreceksiniz.70 milyonluk ülkemizde dizi seyredenimizin binde biri kadar da ayda bir kitap okuyanımız olsaydı sizce ülkemizin hali pür melali bu durumda olur muydu?..

İşte bu yüzden bu değerli insanımızı bir kez daha yazmanın ve anmanın zamanıdır diye düşünüyorum.

Biz anılarımıza dönelim ve öykümüzü anlatmaya devam edelim...

Mustafa amca ile söyleşimize ara verdik ve kütüphaneyi gezmeye başladık.İki katlı güzel bir bina.Ön duvarında demirden bir ‘eşekli kütüphane’figürü.Yanında o günleri gösteren resimler.Eşekler,katırlar sıraya dizilmiş.Sırtında kitap yüklü tahta sandıklar ve üzerlerinde köylerin isimleri:’Karain Köyü Gezici Kütüphanesi’...

Sabah teftişi yapılıyor,ardından her bir eşek ve katır yollara düzülecek,kitaplar köy meydanında sergilenecek,köylülere dağıtılacak ve iki hafta sonra gelmek üzere eşekli kütüphane geri dönecek...

Dikkatle fotoğraflara bakıyorum.Gözlerim buğulanıyor.Mustafa Amca da sesindeki titremeyle anlatıyor:’Bugün Hollanda’nın Teyburg kentinde benim sandıklarım ile merkebin motifleri bir müzede bulunmaktadır...’

Peki ya Türkiye’de???

Hollanda’da bir müzede...

Gel de hayıflanma...

Niye Türkiye’de bir müzede yok???

Kütüphaneye giriyorum,şaşırıyorum.Birçok şehrimizde bile böyle zengin bir kütüphane görmedim.

Mustafa Amca açıklıyor:’Köylerle birlikte 160 bini aşkın kitabımız var.’Hayretten dona kalıyorum.Ama asıl şaşkınlığı özel bir bölüm benim için açılınca yaşıyorum.İçeride dokunmaya kıyamadığım sayısız elyazması...

Üst kata çıkıyoruz,okuma salonu...Ürgüplüler kadirşinaslık göstermişler;’Mustafa Güzelgöz Okuma Salonu’ bizi karşılıyor.İçerisi öğrencilerle dolu...Yetkili,’Düzenli yayınların tamamına yakınını getirtiyoruz.’ diyor,seviniyorum...

‘Mustafa Amca’diyorum,’Kütüphane Koruma ve Geliştirme Derneği’ni kurdunuz,Halkevi’ni de aldınız ve bağışlanan kitaplarla ilk kütüphaneyi kurdunuz,sonra?..’

‘Sonra,köylere kütüphane açmak için Ankara’ya gittimGenel Müdür isteğimi duyunca ‘Oğlum sen kafayı mı üşüttün,ben şehirlerde kütüphane açamıyorum,sen kalkmış köylere kütüphane diyorsun...!diyerek çıkıştı. Dışarı çıktım,hüngür hüngür ağlıyorum;Genel Müdür,Muhasebe Müdürü’ne ‘Bak bakalım niye ağlıyormuş’ demiş.O da geri dönüp,’Efendim tutturmuş köylere kütüphane diye,kadro için ağlıyormuş’demiş.

Lafı uzatmayayım,sonunda bana bir kadro verdiler,sevinçle Ürgüp’e döndüm.Memura dedim ki ‘Sana yakın kaç köy var,üç köy,bunların uzaklıkları ne,şu kadar;sen bu köylere eşekle kitap götüreceksin,kabul edersen seni tayin ederim...’Böylece merkepli teşkilatı kurdum.Eşeklerin sırtına gördüğün gibi sandıklar konuyordu,içinde de kitaplar...Sandıklar 200 kitap alıyordu.

Memur ’Ben utanırım’dedi.Bunun utanılacak bir şey değil,bir hizmet olduğunu anlattım.’Hadi bakalım,ben öne düşüyorum,ilk ilanı köylüye ben yapacağım’dedim.Sandıkları merkebe yükledik, 2 km. yürüyerek Karlık köyüne vardık.Ben okulun önündeki yüksek tepeye çıktım,başladım tellaklar gibi bağırmaya;’Ahali size kitap getirdik,dağıtacağız...’

‘Peki Mustafa Amca,ne tür kitaplarla başladınız?’

‘Önce çocukları,öğrencileri düşündük,onlar için çocuk kitapları,orta yaşlılara roman,yaşlılara da din ve tarih kitapları verdik.Sordular ’Paralı mı?’diye;’Yok’ dedik,’’Parasız,ama iki hafta sonra gelip kitapları geri alacağız,başka kitaplar vereceğiz...’

Memur bunu görünce Yeşilöz Köyü’ne yalnız gitti.Böylece merkepli kütüphane servisi başlamış oldu...’

Eşekli Kütüphaneci Mustafa Amca’yı anlatmaya devam edeceğiz...