Seferihisar Yeni Haber Gazetesi | Yazarlar

Hafta sonunu beraberce, ilçenin yeşil dokusunda yürüyüş yaparak geçirmek isteyen doğa severler olarak  Kavakdere Kavacık dağında ilk yürüyüşümüzü gerçekleştirdik. 

Sonbaharın son günleri, hava güneşli ve açık . Ege’de yaşamanın farkı ne sıcak ne soğuk tam gezi havası. Toprak yağan yağmurlarla hünerini göstermiş yeşil bir cümbüş sunuyor konuklarına. Meşe, kızıl çam, ardıç, sandal ve çilek ormanlarının arasından sabah güneşi tel tel sızıyor vadiye…

Dağ çilekleri, sarıdan, pembeye, kızıla çalmış en lezzetlileri koyulaşanlar, yumuşacık şekerli. Gölgelerde yabani mantarlar pıtır pıtır çıkmış, yamani çileklerin elimizde eridiği. Avrupa’nın meşhur ormanları değil burası. Seferihisar’a 10 dk. mesafede Kavakdere – Orhanlı köyüne bakan tepeler. Yani Kavacık Dağı

Ancak Avrupa’da görebileceğimiz bir durum da var; Sabah saat 9 köy pazarının önünde toplanıyoruz. Eski bir minibüs bekliyor bizi. Yaklaşık kırk kişi varız. Belli bir yaş grubu yok. Çocuklar, gençler orta yaşlılar ve ortanın üstü yaşlı olmayanlar. Biniyoruz minibüse en son belediye başkanı biniyor. Eşi ve küçük kızı da yanında. En son bindiği için araçta yer yok. İşte burası Avrupa tarzı. Kimse başkana siz şöyle geçin, böyle buyurun , aman ayakta kaldınız falan demiyor. Başkanın da böyle bir talebi yok zaten şoförün yanında motor kapağının üstüne oturuveriyor, halinden mutlu. Bizde mutluyuz böyle bi başkanımız var diye ama çaktırmıyoruz.

Düşüyoruz yola. Eski Ürkmez yoluna sapıp 15 dk. gittikten sonra köyün eski mezarlığına varmadan iniyoruz. Yolun sağında yukarı doğru kıvrılan toprak yolda yürüyüş başlıyor.

Biraz yürüdükten sonra spor öğretmeni Senem hanım 5 dk. egzersiz molası diyor. İzmir doğa sporları kulübünden bir kişi bu ilk gezimizde bizi yalnız bırakmamış. Basit, vücudu ısıtacak egzersizler yaptırıyor. Başlıyoruz öne eğilmeye, yana bükülmeye, dizimizi kırıp göbeğimize doğru gerdirmeye tek ayak üzerinde denge kurmak zor. Sekenler devrilmemek için zıplayanlar, hoplayanlar gülüşmeler, kahkahalar egzersiz bitiyor, koyuluyoruz yola.

Çayır, çimen, renk renk çiçek her yer.  Sağda solda toprağın bir bölümü eşelenmiş, birkaç kişi domuzlar eşelemiş diyor. Tepeyi yarılamadan solda arı kovanları var, az ileride sağda koyun sürüsü, sürünün köpeği üstümüze doğru havlayarak gelse de bakıyor kalabalığız gözü kesmiyor herhalde uzaktan havlamayı tercih ediyor.

Devam ediyoruz yukarı doğru yürümeye dere yataklarından, küçük vadilerden geçiyoruz. Kimi yerler puslu , kimi yerler açık. Doğanbey yangınının etkilediği alana kadar yürüyüşümüz devam ediyor. İçimiz burkuluyor ancak yanan yanmış artık,  ormanları korumak, sahipsiz bırakmamak,  ağaç dikmekten başka yapacak  bir şey yok. Biraz dinlendikten sonra sola sapıyoruz bu sefer bir saat geçmiş bile. Toprak yol kıvrım kıvrım inişli çıkışlı, yol yormuyor. Zaten sağa sola bakmaktan yanımızdakine şunu gördün mü , şuraya bak ne  güzel, a! şunlar mantar değil mi, demekten hissetmiyoruz yorgunluğu. Bir de bol oksijen var tabi, Seferihisar’ın Kavacık Dağı organik oksijeni.

Biraz daha yokuş çıkınca ağaçların arasından Akarca gözüküyor. Bu sefer mola yok, tempoya vücutlarımız alıştı, bu nefis manzaraya arkamızı dönüp hatıra fotoğrafı çektiriyoruz. Bundan sonra yolumuz yine dağın etrafından kıvrıla kıvrıla devam ediyor. Yokuş yok artık, inmeye başlıyoruz. 45 dk. daha yürüdükten sonra büyük bir daire çizip aşağıda buluyoruz kendimizi.

Herkes memnun, saat öğlen olmuş bile.  Araca binmeden önce bu turların iki hafta da bir yapılacağını öğreniyoruz. Bir daha ki  gezi yeri ve saati ilerde belli olacak. Bilekleri saran bot tarzı ayakkabılar giymemiz, yanımıza yedek atlet almamız ve atıştırmalık üzüm,incir türü enerji veren yiyecekler bulundurmamız gerektiğini tur bitince öğreniyoruz. Bu ilk gezinin acemiliği, olacak tabi. Yine de sekiz km. den fazla yürümüşüz. Bir pazar sabahı bundan daha iyi ne yapılabilir, burası kişiye bağlı.

Son söz bir daha ki geziyi iple çekiyoruz, herkesi bekliyoruz.