Seferihisar Yeni Haber Gazetesi | Yazarlar

Yasemin hanım toplum sağlığını ilgilendiren böyle bir konuyu dile getirdiğiniz için teşekkür ederim    bu baz istasyonlarının ilçe merkezine kurulması çok yanlış hıdırlık mahallesini ele alalım ilcemizin göbek yeri ayrıca şehit öğretmen mehmet izdal ilk öğretim okuluna çok yakın bu okulda okuyan yüzlerde yavrumuz radyasyona maaruz kalıyor yarın öbürgün bunun yan etkileri çıkacak stadın ordakine gelince buda ilcenin göbeği çevresinde yüzlerce vatan evladının eğitim gördüğü askeri tabur, 3 tane lise bunlar anadolu ,asil nadir,meslek lisesi 2 ilk öğretim okulu bunlar muharrem gül pınar ve ATATÜRK ilk öğretim okulu ayrıca günün en az 15 saati spor yaptığımız ilçe stadımız ve cevresinde binlerce kişilerin yaşadığı siteler ayıca çolak ibrahim bey ve camiikebir mahallesi sakinleri hem bunlar radyosyon tehtidi aldında telefon şirketleri ve bu şirketlere yerlerini kiralıyan mülk sahipleri 3 kuruş paraya tamah edip halkın ve cevre sağlığıyla oynamaya hakları yok . bu BAZ İSTASYONLARI ACİLEN KALDIRILMALI yermi arıyorlar yüzlerini ilcenin kuzey doğu istikametine çevirsinler orada çıplak tepeler görecekler "yaren dede tepeleri" buralar baz istasyonları için uygun hem uzak hemde heryere hakim bir konumda burala kursunlar yoksa bunlara ses çıkartmassak demedi demeyin stadın yanında ikiz değil yakınla sekiz on küle görürsünüz bunlar kendini savunmak için radyasyon oranı düşük diye bilirler internet sitesinde bir video izledim çalışır durumda 2 cep telefonu arasına çiğ yumurta koyuyorlar bir müddet sonra suda haşlanmış gibi katılaşıyor benden söylemesi gerisi ilgililere saygılar tüm seferihisar halkına sağlıklı günler dilerim NOT = Rizeli rumuzuyla yorum yapan arkadaşa teşehkkür ederim beni eski günlerime götürdü.

Yasemin hanım cok güzel bir konuya temas ettınız. malesef medeniyet fantazileri öylesine dünyamiza girmişki zararlarinin farkinda bile deyiliz nerde o eskı gunler dercesıne bir dostumun göndermiş oldugu bir yaziyi paşlaşmak istiyorum ....

Bu akşam köyümü,çocukluğumu düşündüm biraz...Biz ne kadar kalabalıktık...

Ataerkil aile topluluğu;dede,nine,amca,halalar,kuzenler...

Sahi ne çok kalabalıktık....

Ya komşularımız?

Ak saçlı,nur yüzlü amcalar,nineler...

O ahşap köy evlerimizde idare lambasının loş ışı altında çocukluğumuza anlatılan masallar vardı birde...

Evde pişen tarhanadan bir tas yan komşuya komşuluk hakkı...Bir tabak erişte,bir kap yemek....

Köy imeceleri olurdu...Kızlar ayrı,gelinler ayrı gruplara ayrılır maniler söylerlerdi...Türkülerle hayata renk katan o insanlar nerede hani?

Ne çok kalabalıktık....
Ne güzel adetlerimiz vardı bizim...

Tükenmeye başladık...

Kısa aralıklarla o kalabalık sofralardan birer birer eksilmeye başladılar...
Önce dedeler öldü nineler yenildi ecele...Amcalar gurbete gitti,kızlar evlendi...İştahlı sofraların tadı tuzu kalmadı.

Sonra bizlere yol göründü...Gurbet yollarına düştük...Doğduğumuz yerler değil doyduğumuz yerler vatanımızdır dedik...

Biz bölünmeye ailede başladık...

Geldiğimiz kentlerde apartmanlarla tanıştık...Çocukluğumuzun komşuluk paylaşımlarını yavaş yavaş unutmaya başladık...

Çok katlı sitelere taşındık...
Üstümüzde,altımızda kim oturuyor bilmeden,hiç tanımadan bir birimizden kopuk,içimize dönük bir hayat yaşamaya başladık...

Asansörde,sokak kapısında bir birbirimize selam vermeden,bir günaydın demeden başımız çevirip gittik...

Nerede Fatma nineler...Teyzeler?Bize sevgilerini ve tebessümlerini eksik etmeyen o güzel yürekli insanlara ne oldu?

Bize ne oldu sahi...
Onlar yapmıyorsa biz yaptık mı...Elimizde bir tas çorba,çaldık mı yan komşumuzun kapısını?

Geldiğimiz kentlerde hayata tutunmak adına kendimizi ne kadar kaptırdık meşgalelere...Başımızı sokacak bir ev,araba,çoluk çocuğun okulu,giyimi kuşamı derken geçmişimize ne kadar zaman ayırdık?

Toplum bilimcilerini kaygılandıran bu kopukluk yersiz sayılmaz...Gerçek Türkiye nin gittikçe gerildiği,insanların kamplaştığı ve bölünme kaygısı....

Biz bölünmeye ailede başlamadık mı?

Gelinen noktada artık sosyal hayatın getirdiği kaos umurumuzda değil...Öyle bir hale geldik ki kendimizi düşünmekten başkalarına zaman ayıramaz olduk...

Dostluklarımız değerini yitirdi...Bencil paylaşımlarımız bizi yalnızlığa iterken kabahati başkalarında aradık...Tv dizilerine esir olduk...Kendi içimizde tükenmeye başladık...

Sosyal olguda bu bir sınıf atlama sancısı değildir...Kabuk değiştirme bişr üst sınıfa çıkıp elitleşmeye geçişte değil...Bunun ölçüsü bellidir...Babamız çiftçi iken biz memur olmuşuz,yada babamız işçiyken biz biraz iyi kazanan bürokrat olabilmişiz...Sınıfsal sancıdan ziyade toplumsal bir hastalığa yakalanmışız...

Hep gergin,asabi ve somurtkanız...

Sabahları işe giderken servis bekleyen insanların yüzlerine bakınca gördüklerimiz ne kadar acı...Mutsuz yüzler coğrafyası sokaklar sanki...

Teknoloji çağı bizi mutlu etmesi gerekmez mi?
Gördüğümüz bu gergin yüzler öfkeli de...En küçük bir sözde şiddete yönelik eyleme hazır...Tıpkı bomba gibi ....

Biz bölünmeye ailede başladık...
Yazının başında böyle demiştik...

Evlerden komşularımıza,onlardan mahalleye,köye,derken ülkeye böyle yayıldı bu hastalık...Sosyal doku bozuldu,değerlerimiz yozlaştı...

Birbirine tahammül edemeyen bireyler olduk...Ruh yapımız sağlığımız bozuldu...

Biz böyle değildik...
Sahi bize ne oldu?
Not: cok degerli bir dostumdan alıntıdır...