Seferihisar Yeni Haber Gazetesi | Yazarlar

 
Dostluklar, arkadaşlıklar çıkarlara dayanmaz. Ondokuz yıl dost kalmak, arkadaş kalmak her insana kısmet olamayacağına inanıyorum.
 
İşte benim Ondokuz yıllık dostum-arkadaşım...

Onu ilk tanıdığım 1990 yılının son bahar mevsiminin bittiği ve kış aylarına girdiği günlerde ve Sığacık Deniz restaurant'da düzenlenen bir okul yemeğiydi...

O akşam da şimdilerde olduğu gibi protokol masasının fotoğrafını çektikten sonra diğer masalardan ricalar gelir “Bizim niye fotoğrafımızı çekmiyorsun...?” O masanın fotoğrafını çekersiniz yan masadan yan yan bakarlar, bilirim o arkadaşların da fotoğrafını çekmesem gücenecekler...

Bende herkesi memnun edebilmem için masaları sıraya alır hepsinin fotoğrafını çekmeye çalışırım..

İşte o akşam o masaya fotoğraf makinesinin objektifini çevirdiğimde tam denklanşöre basacağım masada bana karşı sitemli el hareketleri..."Çekme fotoğrafımızı...”

(.....)

Bende bu gibi masaların fotoğrafını çekmeyi çok sevdiğim için bir yerine üç beş kez denklanşöre bastım ve o bölgeden uzaklaştım. Uzaklaştım ama bu el hareketini yapanın tanımadığım kara yağız, yörük damatlarına benzer arkadaş kimdi...?

Bir yandan düşünüyor bir yandan da kimliğini araştırmaya çalışıyorum. Aynı masada belediyede çalışan arkadaşlarından birisini çağırıp sormuştum:

Kim bu arkadaş?

Urla Belediye Başkanı Bülent Baratalı'nın referansı ile iki ay önce bizim belediyede işe başladı. Harita Mühendisiymiş...

Bu arkadaşın o akşamki tavrı dikkatimi çekmiş olacak ki kendiliğinden yakın ilgi takip alanıma girmişti...

İlerleyen yıllarda dostluğumuz oluşmaya başlamıştı ki esas dostluğumuz 1999 yılından itibaren başladı ve tam on yıl bu arkadaşın ne kadar dost ne kadar yürekli ne kadar dürüst insan olduğunu öğrenerek günümüze kadar gelmiştik...

Zaman geldi aile sorunlarımızı hep birlikte paylaştık. Bundan tam beş yıl üç ay önceydi, o günkü belediyenin başındaki belediye çalışanlarını eski kültür merkezinde topladı ve onun gözlerinin içine baka baka “Bu güne kadar olanları af ediyorum, bu günden sonra Karabulut ile gezenleri orada gömerim” dedi. Ama biz o günün akşamı Sığacık'ta bir restoranda yemekteydik...

Sadece bu kadar mı?

Tabii ki değil...

Belediye ile ilgili ne zaman bir haber yayınlasam o günün belediyesinin başı onu makamına çağırır “Bunları karabulut'a sen anlatıyorsun değil mi...?”

İşte en son seçimlere bir hafta kala Ulamış'ta bizi yine beraber gördüğünde yakın adamıyla haber göndermişti: “Pazartesi günü belediyeye gelmesin” ki bunu diyen isim gelememişti o Pazartesi günü belediyeye...

Bu makamda dürüst olmayan kişi şimdiye kadar üç beş kooperatifte evi, bankalarda da on binlerce lira parası olurdu...

İşte öyle bir dost...

Lafın sırası gelmişken...

Hiçbir zaman bana şunu da yaz dememiştir aksine  “onu öyle yazma o öyle değil” demiş ve benim yazılarıma her zaman doğru yönlendirmesine katkısı olmuştur benim vefalı dostum...

Mesleği ile ilgili yeni çıkan yasaları yakından takip eden, bilgilerini insanlarla paylaşan ve onları bilgilendirmekten zevk alan, görevini titizlikle yerine getirmeye çalışan ve özetle mesleği ve bulunduğu makamı ile enderine az rastlanabilinecek bir insan, bir dostum, bir arkadaşımdır o benim.

İşte o dostum, arkadaşım Harita Mühendisi Gürcan Öğünç'tür.

Hani “Sezar'ın hakkı sezara verilir” denir ya... İşte bu arkadaşımıza da hakkı verildi ve belediye fen ve imar işleri koordinasyon müdürlüğüne getirildi.

Bazen Başkan Tunç Soyer'in temposuna yetişemediği günler oluyor olsa da elinden geleni yaptığına ve yapacağına inancım sonsuzdur. Gürcan Öğünç dostumun...

Bu yazımı okuduğunuzda “Bu yazıda nereden çıktı şimdi” diye aklınıza gelebilir. Hepimizde vefa, arkadaşlık duygusu ve duygusallık vardır.

İşte on yıl belediyeye gitmediğim günlerde beni yalnız bırakmayan belki de o günlerde benim tek dostumdu Gürcan...

O günleri sizlerle paylaşmak ve yaşadıklarımı, duygularımı bu günlere aktarmak istedim...

Mustafa Karabulut